Een bijzondere avond met Fauda, Itzik Cohen en een verhaal over veerkracht
Twee weken geleden hadden we de bijzondere gelegenheid om samen de exclusieve preview van de eerste twee afleveringen van het vijfde seizoen van Fauda te bekijken.
Wat was het een geweldige avond! Het was zo mooi om zoveel van jullie samen te zien en deze ervaring met elkaar te delen. Samen lachen, samen geraakt worden en samen helemaal opgaan in het verhaal. En natuurlijk was er ook de teleurstellingā¦ dat we nog een paar maanden moeten wachten voordat het nieuwe seizoen op Netflix verschijnt en we de rest kunnen bekijken š
We waren ontzettend blij dat Itzik Cohen, bij velen bekend als āCaptain Ayubā uit Fauda, speciaal vanuit IsraĆ«l naar Nederland kwam. Hij gaf ons een uniek kijkje achter de schermen van de serie, vertelde over zijn rol als Tuvia in Fiddler on the Roof en deelde persoonlijke verhalen over het leven in IsraĆ«l sinds 7 oktober.
Deze avond was voor mij extra bijzonder, omdat mijn verhaal met Itzik al bijna 25 jaar geleden begon. Kort nadat ik vanuit Belgiƫ mijn Aliya naar Israƫl had gemaakt, paste ik regelmatig op zijn dochter Daniel. Maar kinderen worden groot, levens veranderen, ik verhuisde uit Tel Aviv en uiteindelijk hadden we meer dan twintig jaar geen contact meer.
Tot een bijzonder moment in juni 2025.
Ik was toen met een missie van Keren Hayesod/Israƫlactie in Israƫl. Na vijf prachtige dagen waarin de groep steeds meer verbonden raakte met Israƫl, escaleerden de spanningen met Iran en veranderde alles. Onze plannen werden geannuleerd en gesprekken gingen plotseling over raketten, schuilplaatsen en onzekerheid.
Ik herinner me die vrijdagmiddag nog goed. Ik zat met enkele deelnemers van de missie en we probeerden de nieuwe werkelijkheid te bevatten. De mooie plannen die we hadden gemaakt waren verdwenen en niemand wist hoe de komende dagen eruit zouden zien.
Ik dacht: wat kunnen we doen om deze groep toch nog een bijzondere ervaring te geven?
En toen dacht ik aan Itzik.
Gelukkig had mijn tijd als oppas blijkbaar een blijvende indruk achtergelaten š; hij wist meteen weer wie ik was. Ik vertelde hem over de situatie en vroeg of hij misschien iemand kende die iets voor de groep kon betekenen.
Zijn antwoord verraste me:
"Wil je dat ik kom?"
Ik was enorm geraakt door zijn aanbod en zei meteen ja. Toen ik vertelde dat we met veertien mensen waren, antwoordde hij lachend:
"Oh mooi, want ik heb geen zin in iets te groots."
En toen kwam hij.
Itzik bracht precies wat we nodig hadden. Hij vertelde verhalen, maakte grappen en wist langzaam de glimlach terug te brengen op de gezichten van de deelnemers. Na een lange en emotionele dag voelde iedereen weer even lichtheid en verbinding.
Maar toen kwamen de raketten. De sirenes gingen af en we moesten naar de schuilplaats ā de parkeergarage van het hotel.
Daar stonden we ineens niet meer met onze groep van veertien mensen, maar met honderden anderen: hotelgasten Ć©n mensen die op straat een veilige plek zochten.
Iedereen herkende Itzik natuurlijk. Mensen kwamen naar hem toe voor een foto, een handtekening of gewoon om hem te bedanken. En opnieuw liet hij zien wie hij is: warm, toegankelijk en menselijk. Hij nam voor iedereen de tijd en maakte zelfs dat angstige moment iets draaglijker.
Na afloop bleef ik Itzik bedanken en mij verontschuldigen. In plaats van de geplande ontmoeting van een uur met onze groep, had hij uiteindelijk bijna vier uur doorgebracht met honderden mensen in de schuilkelder.
Maar hij bleef zeggen dat het helemaal goed was. Sterker nog, hij zei dat deze avond misschien nog wel meer voor hƩm betekende dan voor ons.
Pas tijdens zijn laatste bezoek aan Amsterdam begreep ik beter waarom.
Achter de bekende glimlach van de acteur die zoveel mensen kennen uit Fauda, schuilt ook een persoonlijk verhaal van pijn en verlies. De gebeurtenissen van 7 oktober hebben Itzik en zijn familie diep geraakt. Zijn broer is getrouwd met de zus van Amit Man, de paramedicus die op 7 oktober in Beāeri werd vermoord terwijl zij hulp probeerde te bieden.
Itzik kwam die dag dus niet alleen als acteur om ons afleiding en een glimlach te geven. Hij kwam ook als mens, iemand die zelf weet hoeveel verdriet en onzekerheid deze periode met zich meebrengt.
Het herinnerde mij opnieuw aan iets wat ik vaak heb gezien: achter iedere glimlach, iedere sterke blik en ieder verhaal van veerkracht schuilt een mens met een eigen verhaal.
We verbleven uiteindelijk nog meer dan een week in het hotel en gingen meerdere keren per dag en nacht naar de schuilkelder. Daar ontmoetten we de Israƫlische samenleving in al haar diversiteit: mensen die vastzaten, geƫvacueerde gezinnen, kinderen, ouderen en families die allemaal hun eigen verhaal van angst en onzekerheid met zich meedroegen.
Wat mij in die periode opnieuw raakte, is dat achter ieder gezicht een persoonlijk verhaal schuilt. Achter iedere glimlach en iedere sterke blik zitten ervaringen die vaak onzichtbaar blijven.
En juist daarom is het werk dat wij via Keren Hayesod en Israƫlactie ondersteunen zo belangrijk. Nu het dagelijks leven langzaam terugkeert, begint voor veel mensen pas de weg naar herstel. De impact van jaren van angst, verlies en onzekerheid verdwijnt niet vanzelf.
Ik ben ontzettend trots op de projecten die wij ondersteunen op het gebied van mentale gezondheid, traumaverwerking en emotionele veerkracht. Deze programmaās geven mensen de ruimte en professionele begeleiding om hun ervaringen te verwerken, hun kracht terug te vinden en opnieuw vertrouwen in de toekomst op te bouwen.
Want herstel gaat niet alleen over het stoppen van de sirenes. Het gaat ook over het helen van wat daarna achterblijft.
Adi Dekel
Representative of Keren
Hayesod
at Israƫlactie the Netherlands
Foto's onder:
links:
juni 2025, schuilkelder Tel Aviv
rechts: juni 2026, Amsterdam
